Exposicións sobre Música

Estándar

Nas aulas de Lingua Galega e Literatura o alumnado de 3º e 4º da ESO realizou ao longo de todo o primeiro trimestre exposicións sobre diferentes estilos e artistas da música internacional que expuxeron nas aulas para os seus compañeiros e que xa están colocadas nos corredores das súas aulas.

Advertisements

Finalistas no FIOT 2018

Estándar

As alumnas de Drama de 1º da ESO, tras quedar finalistas no “Concurso de Teatro Lido Xosé Manuel Eirís 2018”, acadaron o segundo posto na súa categoría coa obra escrita e dirixida pola súa profesora Rosalía Fernández Rial “As sete mulleres do Anllóns”.

Magosto 2018

Estándar

Aquí achegamos a nosa celebración do MAGOSTO 2018 no CPI As Revoltas de Cabana de Bergantiños. Ademais dos xogos de Educación Infantil e Primaria e da foliada en secundaria, aproveitamos para comer unhas castañas e para entregar os premios dos relatos de terror, cómics e carantoñas do Concurso do Samaín.
Pasámolo moi ben!

Estándar

O PAZO
Chamáranme hai unha semana. Meu tioavó falecera, e deixárame o seu vello pazo en herdanza. Eu era o seu favorito. Múdome alí mañá, porque ao fin e ao cabo, un pazo… é un pazo; e prefiro iso ao meu pequeno apartemento. Xa estaba todo preparado, a equipaxe, os obxectos importantes… Ana, miña moza, ía vir conmigo. Estaba encantada coa idea de vivir alí!.

Ao día seguinte, subimos ao noso Renol e dirixímonos cara a que sería a nosa nova casa. Estaba a dúas horas de camiño, pero mereceu a pena chegar. Seguía tal e como a recordaba: co seu rego, os seus campos ben coidados, as paredes de pedra con algo de hedra que medrara estes últimos anos… Baixamos do coche e timbramos. Saiunos a recibir Margarida, a criada que máis tempo levaba traballando na casa e se encargara dela mentres non estabamos. Acompañábana Nube, unha husky siberiana, e Coco, un pequeno can de palleiro. Despois de darme unha enorme aperta, pois recordábame dende neno; miroume fixamente aos ollos e, moi seria, díxome: Menos mal que chegastes. Aquí, todos estabamos moi alporizados, pois estes días están a acontecer uns sucesos moi extraños. Que clase de sucesos?- preguntei.

Pola noite, os cans, que ti sabes ben que adoitan estar calmos, non paran de ladrar; por moito que subas a calefacción, sempre vai frío, e se avanzas polos corredores, unha brisa xélida penétrache ata os ósos. Ana estremeceuse só de pensalo. A mi en cambio, gustoume a idea de vivir alí. Sempre me gustaran as aventuras, e nunca perdía oportunidade de vivir algunha, por máis sobrenatural que foran. Cando Margarida marchou, díxenlle a Ana de que iso non eran máis que parvadas, de que a pobre vella andaba moi afectada polo do tioavó e imaxinaba cousas. Non tardei en convencela.

Durante os seguintes días andamos ocupados coa casa e coa mudanza. Pero ao sexto, pola noite, nin Ana nin eu conseguíamos durmir. Por unha banda, os cans parecían que se ían quedar afónicos de tanto ladrar. Pola outra, por máis mantas que puxeramos, seguía a ir un frío glacial. Levanteime e saín ao corredor. Nun intre, volvía a estar dentro da habitación. Mentres me cargaba de mantas, Ana mirábame como dicíndo: “Xa cho dicía eu…”. Pero eu excuseime dicíndolle que seguramente, co vella que era a casa, a electricidade se estropeara. Collín unha candea, prendílle lume e volvín saír ao corredor. Decateime de que se aguzabas moito o oído, escoitábase un son parecido a un asubío. Decidín seguilo e levoume ata o faiado. Esperei, mais non aconteceu nada. Voltei á habitación e quedei durmido.

Á noite seguinte, volvín ao faiado. Ía máis frío do normal, e por iso busquei a fiestra aberta, para pechala. Cando a atopei, comprobei que estaba ben pechada. Como non tiña sono, comecei a remexer entre as cousas que había por alí ciscadas, ata que atopei unhas anotacións do meu tioavó. De súpeto, sentínme moi canso. Pola mañá, espertei na cama e Ana, ao ver que me erguía, díxome: Mira, Daniel, hoxe teño que ir á consulta médica facer unhas probas de embarazo. Estarei fóra unhas seis horas, máis ou menos.
Cando Ana marchou, quedei sumido nunhas profundas cavilacións, pois faláramos moito de ser pais, ata que me acordei das anotacións do tioavó. Estaban pousadas na mesiña. Abrín o caderno, e só había unha nota, que puña: “Se a caldeira non funciona, chamade ao fontaneiro”.

INÉS EIROA POSE 2º ESO