Daily Archives: Novembro 9, 2016

Relato de terror gañador do 1º ciclo da ESO: A casa do Señor Frederick de Sarai Pose de 2º da ESO

Estándar

Todo comeza un 20 de novembro, cando o señor Frederick faleceu por causas moi estrañas. Xa facía uns días que Ramón, un neno de once anos veciño do señor Frederick, notara cousas raras no seu comportamento e escoitara verros de mulleres dentro da casa, cousa que lle estrañara pois Frederick vivía xa había moitos anos el só.

A mesma noite na que o señor Frederick recibiu sepultura, mentres Ramón observaba pola ventá da súa habitación a grandeza da lúa chea, decatouse de que algo se movía no interior da casa do seu veciño, abriu a ventá e escoitou como alguén cunha voz ronca dicía o seu nome. Ramón non podía crer o que estaba a suceder e co medo meteuse rapidamente debaixo das mantas. Esa noite Ramón case non foi capaz de durmir co medo que pasara e intentaba convencerse de que seguramente todo aquilo que pasara pola noite fora froito da súa imaxinación.

Despois de un longo día pensando no que lle ocorrera aquela noite , chegou a hora de que Ramón volvera para cama. Como cada noite asomouse a ventá para contemplar o ceo e as estrelas, pero esta vez fíxoo con medo, aínda que tamén tiña curiosidade por saber se volvería a ocorrer o mesmo que a noite pasada. Entón achegouse a ventá, abriuna e aquela voz rouca volveu a pronunciar o seu nome. Ramón con pánico pechou a ventá e nese mesmo momento os cristais quedaron totalmente embazados e comezouse a ler neles unha mensaxe que poñía: “ Ramón preciso axuda, senón ma prestas comezará a correr sangue pola túa casa”. O rapaz preso do pánico caeu no chan desmaiado e cando recordou xa era pola mañá cedo.

Ramón non sabía que facer, pensaba que si lle contaba a alguén o que lle sucedera aquelas noites pensarían que estaba completamente tolo e non o crerían. Ese mesmo día pasarao pensando en que significaba aquel mensaxe que lle deixaran nos cristais e tiña medo de que algo malo ocorrese na súa casa, polo que decidiu ser valente e pola noite ir á casa do señor Frederick.

Todo estaba completamente a escuras e escoitábase o vento asubiar nas ventás. Ramón abriu a porta con medo, deu un paso e a porta cerrouse con forza, nese momento o seu corpo comezou a tremer e preso do pánico quixo saír correndo pero a porta estaba pechada e era incapaz de abrila. De súpeto a rouca voz volveu a berrar o seu nome e escoitouse resoar en toda a casa. O rapaz sen poder berrar nin dicir palabra, viu como unha sombra se acercaba lentamente a el. Comezou a correr pola casa pero cada vez que quería entrar nunha habitación as portas cerrábanse e cando xa non tiña máis escapatoria notou un aire frío e húmido detrás da súa caluga. Polo seu corpo corría un suor frío cando notou que unhas mans se pousaban nos seus ombros. Ramón deuse a volta e atopouse cunha rapaza nova levitando ante el. O espírito da rapaza vestía un camisón negro e polos seus ollos corrían bágoas de sangue. Ramón non daba crédito do que estaba ante os seus ollos cando de repente o espírito coas súas bágoas de sangue comezou a escribirlle unha mensaxe nos cristais da ventá situada ao carón deles. Nos cristais podíase ler: “ preciso a túa axuda, o meu pai Frederick soterroume viva e preciso atoparme con el”.

Ramón ante o que estaba a ocorrer comezou a dicirlle que aquilo non podía ser, que o señor Frederick sempre vivira só e que lle estaba a contar unha mentira, entón o espírito volveulle a escribir outro mensaxe que dicía: “ ségueme e poderás descubrir a verdade”. O espírito achegouse a unha porta que se abriu lentamente e comezou a baixar por unhas escaleiras cheas de po e medio rompidas. O rapaz seguiuno ata que chegaron a un soto baleiro, frío e cheo de humidade. Xusto nunha esquina podíase ver un féretro cheo de flores podres e rodeado de todo tipo de vermes. Enriba da caixa había unha carta. O rapaz acercouse para collela e ler o que había nela escrita pero antes o espírito abriu a caixa, dentro dela atópase un cadáver en estado de descomposición cun camisón negro e sangue nos seus ollos. Ramón ao ver aquilo apartouse de súpeto pero non quixo escapar porque quería saber que contiña aquela carta, abriuna e nela podíase ler:

Non descansarei tranquila ata que consiga falar co meu pai, pídoche que me leves a onde el está enterrado para que me de explicacións da miña morte”.

O rapaz cerrou a caixa e viu como o espírito se meteu dentro do corpo e como puido conseguiu subir o féretro a unha antiga carreta que o señor Frederick gardaba nese mesmo soto, e dirixiuse ao cemiterio onde estaba enterrado o seu veciño. Unha vez alí, baixou o ataúde da carreta e abriuno. Ramón non podía crer o que alí estaba pasando, viu como o espírito do señor Frederick saía do nicho onde estaba enterrado e como o espírito da rapaza morta saía do corpo metido no ataúde. De repente o cemiterio cubriuse dunha néboa espesa, pero isto só durou uns minutos, cando a néboa se disipou Ramón estaba só.

Asombrado por todo o que lle acontecera o rapaz volveu a súa casa sen saber a verdadeira historia daquela rapaza de camisón negro e bágoas de sangue. Ramón nunca máis volveu a ser a persoa que era e acabou internado nun psiquiátrico pois ao contarlle isto a súa familia todo o mundo o deu por tolo.

Advertisements

Relato de terror gañador do 2º ciclo da ESO: Severus de Uxía Pérez García de 4º da ESO.

Estándar

Aínda recordo o día no que o vin.As súas ás negras destacaban entre o silveiral que había fóra.Os seus ollos, maila as frías condicións nas que nos atopabamos, semellaban arder, xa que a cor negra destes albergaba no seu interior un facho amarelo que resplandecía como nunca antes vira en ningún animal.Estaba este emitindo o seu cántico ( se é que a ese desagradable son se lle pode chamar cántico, porque para min semellaba unha tortura, un son provido dunha dor terrible, unha aberración) cando eu me fixei nel. Teño que recoñecer que nunca me gustaron as aves ( sempre as considerei un animais carecentes do máis mínimo sentido común e, ademais, moi irritantes), mais o corvo que había no silveiral produciu en min unha estraña simpatía,que aínda agora son incapaz de xustificar. Cando o describín anteriormente expliquei ao lector o estraño brillo dos ollos deste. Tras miralo con máis atención, decateime de que non só os ollos tiñan ese resplandor tan particular.Ese corvo,negro como o carbón (como o son todos os corvos), posuía na cola unha pluma vermella coma o sangue . Decatarase o lector nestes momentos de que esa pluma da que eu falo podería non ser súa propia, simplemente estra enganchada á cola por mor dunha liorta con outros paxaros, e que se lle caería ao máis mínimo refacho de vento. Eu compartiría esa idea se non fora porque, o corvo, que ata ese momento permanecera agarrado a unha silva, botou a voar.E nese mesmo momento( e de maneira case inexplicábel) a pluma vermella comezou a resplandecer e a adquirir tons amarelos, laranxas e escarlatas, formando unha verdadeira fogueira na cola do animal.Sorprendida, mirei ao meu arredor(decatárame de que levaba demasiado tempo mirando pola fiestra). O espectáculo que me agardaba ás miñas costas era unha mestura entre cómico, ridículo e realmente inesperado. Todas as persoas que comigo estaban nese intre estaban mirando á xanela con cara de intriga, medo e expectación. Cando lles preguntei que ocorrera respondéronme cunha soa palabra( e é que realmente só se necesitaba unha): “Corvo”. Todas as persoas que ocupaban a sala acababan de presenciar o mesmo espectáculo ca min. Porén, en vez de falar sobre o estraño suceso ocorrido había poucos segundos, estes dedicáronse a poñerlle nome ao corvo. O desgraciado animal acabou co nome de Severus, xa que a moita xente se lle semellaba a un personaxe dun libro , que ,nin coñecía ,nin me parece relevante nomealo neste intre, xa que o mellor será non marear ao lector con temas pouco importantes no argumento desta historia. Severus converteuse no único tema de conversación de toda a sala. Falaban de se podía ser un mero accidente, de que ao mellor había un pouco de lume causado por un cigarro que non se apagara e, ao entrar en contacto co animal, causara unha reacción inmediata que provocara o espectáculo que viramos e que faría que “o noso Severus” estivera xa morto nese momento. Outros, por outro lado, falaban da reencarnación do ave Fénix nun corvo e de outras conversacións de carácter ficticio que rozaban(e algunhas pasaban con creces) o absurdo.En resume, que acabouse o día e toda a vila estaba ás voltas co tema do corvo sobrenatural.Se ao principio dixen que o corvo me causara unha sensación de repentina simpatía por el, ao final do mesmo aborrecíame xa ata o mero feito de que se nomease.

Aquela mesma noite os meus soños víronse interrompidos por un horrible pesadelo.Atopábame na silveira onde vira or primeira vez a Severus. De súpeto, chegoume un cheiro que me provocou arcadas e, porén, resultábame moi familiar, das veces que me achegara a visitar o laboratorio de Bioloxía.Era olor a cadáver.Nada máis pensar isto, achegóuseme un bandada de corvos.Agora xa non só ulía a cadáver. Había, ademais un cheiro a fume. Fixen esforzos para me erguer e ver o que sucedía.Mais non era capaz de erguerme.Rapidamente os corvos baixaron do ceo e comezáronme a picar cos seus afiados bicos.Entón comprendino.Eu era o cadáver (os corvos teñen a característica de ser necrófagos).Os corvos íanme arrincando membro a membro,mentres eu contemplaba como as miñas mans, a orella, o fígado…ía desaparecendo nas fauces dos corvos.A cada membro que se desprendía do meu corpo seguíalle unha inmensa dor. E o olor a fume aumentaba…A calor ía en aumento, abafándome e facéndome encorar.Entón, vino no ceo. Alí, co seu horrible cántico estaba Severus, que alumeaba e facía caer bolas de lume.Estaba o animal sereno, dando voltas en tranquilo repouso e queimando todo o que tiña abaixo súa.De súpeto, miroume. A súa mirada xa non só resplandecía. Os ollos eran perlas brancas que queimaban só de miralos.E, non sei como, reflectían un sentimento…Un sentimento de odio e ao mesmo tempo, de anhelo .Entón sucedeu.O corvo caeu en picado e o seu bico foise cravar ao meu ollo dereito.Soltei un alarido de dor e espertei.E no momento que espertei desexei con todas as miñas forzas seguir no pesadelo.Ao meu redor todo era lume.Agora xa me podía erguer pero cada membro da miña persoa se convertera nunha peza dorida de algo xa desfigurado e queimado.Leveime a man ao ollo dereito e comprobei que só quedaba unha conca baleira e ensanguentada, o que causou en min unha angustia tremenda.Con só un ollo conseguín chegar ata a fiestra.Fóra o espectáculo era desolador.As casas ardían no máis insaciable lume que existiu nunca.Había cadáveres por toda a rúa e bandadas de corvos voaban arredor deles con anacos de carne na boca.Sorprendeume a indiferenza que mostraban os mesmos ao feito de atoparse no medio dun incendio.Voaban ao lado do lume como se non lles ferira, como se fora un simple decorado máis da miña vila. Pedín axuda (estaba a cinco metros do chan e, dado o meu estado, saír pola xanela podía ter consecuencias fatais)mais ninguén había para prestarma.Cada vez había máis cadáveres na rúa.Todos parecían estar na mesma situación ca min pois, desesperados, tirábanse un a un polas xanelas dos edificios.Esgotada, decidín que ía imitalos.Non podía facer máis nada.Ou morrer encorada ou tirarme e poder salvarme.Xusto antes de saltar decateime de que todos os cadáveres tiñan unha cousa en común:faltáballes un ollo.E arriba de todo, no ceo,apareceu de novo Severus, cheo agora de plumas vermellas e cos ollos ensanguentados.E entón decateime de que representaba o resplandor dos ollos deste.Severus desexaba a morte.Desexaba sentir como era a morte.Se collía os ollos da xente podería ver a súa morte…Non?

Aínda non sei como puiden sobrevivir.Atopábame nun hospital e había unha chea de xente mirando con desagrado o meu aspecto físico.Na miña opinión, se se chegase a poder apreciar o meu estado mental nese momento, estarían a quilómetros de min.Aínda así, a forte sedación a que fora sometida impedíame articular palabras.Pasaron dúas ou tres semanas antes de que volvera a falar. Foi entón cando un médico me explicou todo o que ocorrera.Ao parecer houbera no bosque do lado da nosa vila un incendio esa mesma noite.Ao estar todos durmindo ninguén o notificou e, como a vila estaba construída en madeira, estendeuse con facilidade arrasando toda a vila.-O curioso é- dixo el- que cando chegamos pola mañá, avisados pola vila veciña, atopámonos con un montón de corvos voando sobre os cadáveres, o que é estraño, xa que nunca se achegan aos incendios…- fixo unha pausa e continuou- Sabe?Vostede tivo moita sorte…-outra pausa aínda máis longa- segundo os forenses, moitas persoas non morreron do impacto co chan, nin polo incendio…-tragou saliva, sabía que ía dicir algo desagradable-ben…os corvos debéronos dar por mortos e arrincáronlle partes vitais…Porén cando o equipo médico te atopou…-miroume con cara seria, ía ser algo duro -só había un corvo…un corvo de plumas vermellas, aínda que debía ser polo sangue e…-volveume a mirar- levouse o seu ollo dereito.

Nestes momentos atoparase o lector tan sorprendido coma o estiven eu, xa que podía afirmar que xa carecía de ollo antes de sufrir a caída.Pregunteille entón senón había ningún cadáver coas mesmas características, ao que el, un pouco sorprendido pola pregunta, respondeu que non.Por aqueles momentos pensei que a miña imaxinación, moi turbada polos sucesos que estaban a acontecer, xogárame unha moi mala pasada.Aínda así o feito de que un corvo me quitara un ollo producía en min unha inquedanza terrible. E o peor era que, sen dúbida, podía confirmar que fora Severus.

O tempo foi pasando e coma sempre, todo foi quedando atrás.Conseguín un ollo de cristal e non presentaba problemas á hora de usar só un ollo. Fun ao psicólogo por un tempo, e conseguín quitarme parcialmente o medo e os pesadelos que mantiña sobre eses sucesos.

Porén quedou en min un sentimento de preocupación. Nalgúns momentos do día teño xurado escoitar o horrendo canto dun corvo ao lonxe. Noutros momentos , sentía ás pasando cerca da miña cabeza…

O lector, tras esta terrible historia que lle contei, preguntarase por que deixei tanto tempo esta historia no esquecemento, ou por que escollo este momento para contalo.Pois ben, nesta última semana, as miñas obsesións están crecendo.O corvo escoitase cada vez de forma máis clara e da a sensación dunha proximidade vertixinosa.Agora comprendín todo, querido lector.O corvo nunca se foi.Severus nunca se foi.Ten o meu ollo.Segue desexando a miña morte.Quere ver a miña morte.Escoita o lector iso? Ese lixeiro movemento de ás, tan delicado, tan suave, tan mortal?O canto do corvo, a canción da miña morte.Quero que o lector saiba que, se algún día aparece no xornal as penosas circunstancias da miña morte, non se alarme.Dende aquela a miña vida xa acabara.Severus nunca me abandonará (nunca). Pois, que ben dixo aquel bo poeta que escribiu:

On the morrow he will leave me, as my hopes have flown before.’
Then the bird said, `Nevermore.'(Ao día seguinte deixarame como xa antes o fixeron as miñas esperanzas.Entón o paxaro dixo XAMAIS).

FIN =)

Uxía Pérez García

Foliada do Magosto da ESO

Estándar

Onte pola tarde o alumnado da ESO puido gozar dunha foliada no Magosto durante a cal se visionaron as curtas de terror elaboradas polo alumnado para o Samaín. Entregáronse os premios da mellor curta e dos mellores relatos de terror e puidemos degustar saborosas castañas e chocolate quente.

Alumnado da ESO foron os gaiteir@s, pandereteir@s, tamborileir@s e bailador@s que amenizaron a festa, como podedes ver nesta galería de fotos.

This slideshow requires JavaScript.

As gañadoras dos relatos de terror foron

no 1º ciclo da ESO, Sarai Pose

no 2º ciclo da ESO, Uxía Pérez

E o premio para a mellor curta foi para a titulada Non mires detrás de ti guionizada por Iria Rivera e protagonizada por Tania Amado, Paula Canto, Laura García e Uxía Pérez.